Δημήτρης Μαρκίδης - Πρόεδρος Αστραπής Μεσοποταμίας: «Αφήστε τα παιδιά να παίξουν μπάλα και να το ευχαριστηθούν»
Η τροφή για σκέψη που καταθέτω σήμερα πηγάζει από προσωπικό βίωμα, και μάλιστα από ένα πολύ πρόσφατο γεγονός που με έκανε να σκεφτώ ακόμη περισσότερο κάποια πράγματα γύρω από τα παιδιά και το ποδόσφαιρο.
Δεν γράφω απλώς από όσα βλέπω ή ακούω. Γράφω μέσα από εμπειρίες και καταστάσεις που έχω ζήσει προσωπικά και που με έκαναν να δω διαφορετικά την πραγματικότητα.
Αφήστε τα παιδιά να παίξουν μπάλα και να το ευχαριστηθούν.
Γονείς, όλοι θέλετε το καλύτερο για τα παιδιά σας. Όλοι θέλετε να τα δείτε να προχωρούν, να πετυχαίνουν και ίσως κάποια μέρα να κάνουν μια μεγάλη καριέρα στο ποδόσφαιρο.
Όμως πρέπει να θυμόμαστε κάτι πολύ σημαντικό:
Δεν είναι όλα τα παιδιά φτιαγμένα για μεγάλες καριέρες και, κυρίως, δεν έχουν όλα τα παιδιά το ίδιο όνειρο με αυτό που έχουν οι γονείς τους.
Πριν αρχίσετε να τα πηγαίνετε από πόλη σε πόλη, από ομάδα σε ομάδα και από ακαδημία σε ακαδημία, σταματήστε για λίγο και ρωτήστε τα ίδια:
«Εσύ τι θέλεις;»
«Είσαι πραγματικά χαρούμενος;»
«Περνάς καλά εκεί που παίζεις;»
«Θέλεις να φύγεις από τους φίλους σου και το γνώριμο περιβάλλον σου;»
Γιατί πολλές φορές τα παιδιά δεν λένε αυτό που πραγματικά νιώθουν. Βλέπουν την αγωνία των γονιών τους, τις θυσίες που γίνονται για εκείνα και νιώθουν ότι πρέπει να συνεχίσουν, ακόμα κι αν μέσα τους δεν είναι πραγματικά χαρούμενα.
Το ποδόσφαιρο στις μικρές ηλικίες πρέπει πρώτα απ’ όλα να είναι παιχνίδι.
Να είναι χαρά.
Να είναι παρέα.
Να είναι γέλιο.
Να είναι όμορφες εμπειρίες.
Να είναι αγάπη για τη μπάλα.
Όχι άγχος, πίεση και συνεχείς μετακινήσεις.
Και ειδικά για τα παιδιά της επαρχίας, τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα.
Στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα στην επαρχία, για να αναδειχθεί ένα παιδί στο ποδόσφαιρο δεν φτάνει μόνο να είναι καλός παίκτης.
Υπάρχουν πολλά παιδιά με μεγάλο ταλέντο που δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες και την ίδια προβολή με παιδιά που βρίσκονται στις μεγάλες πόλεις.
Υπάρχουν περιοχές με λιγότερες υποδομές, λιγότερες δυνατότητες και λιγότερους ανθρώπους που μπορούν να δουν και να αξιολογήσουν ένα πραγματικό ταλέντο.
Υπάρχει και το οικονομικό κομμάτι.
Για μια οικογένεια που ζει στην επαρχία, οι συνεχείς μετακινήσεις προς μεγάλες πόλεις σημαίνουν έξοδα, βενζίνες, ταξίδια, ώρες στον δρόμο και μεγάλες θυσίες από ολόκληρη την οικογένεια.
Και πάνω από όλα υπάρχει η ψυχολογία του παιδιού.
Ένα παιδί μπορεί να χρειαστεί να αφήσει πολύ νωρίς το σπίτι του, τους φίλους του, το σχολείο του και το γνώριμο περιβάλλον του, για να βρεθεί σε μια άλλη πόλη και σε μια εντελώς διαφορετική καθημερινότητα.
Αυτό δεν είναι εύκολο για όλους.
Ένα παιδί μπορεί να έχει τεράστιο ταλέντο, αλλά αν δεν είναι ψυχολογικά καλά, αν νιώθει μόνο του, αν πιέζεται ή αν έχει χάσει τη χαρά του παιχνιδιού, τότε το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί.
Η αλήθεια είναι πως στο ελληνικό ποδόσφαιρο, και ιδιαίτερα στην επαρχία, η ανάδειξη ενός παιδιού εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.
Χρειάζεται ταλέντο.
Χρειάζεται δουλειά.
Χρειάζεται σωστή καθοδήγηση.
Χρειάζονται ευκαιρίες.
Χρειάζεται υπομονή.
Χρειάζονται άνθρωποι που πραγματικά θα πιστέψουν στο παιδί.
Γι’ αυτό ας μην φορτώνουμε στα παιδιά τα δικά μας όνειρα και τις δικές μας φιλοδοξίες.
Ας μην αποφασίζουμε εμείς για τη ζωή τους χωρίς να ακούμε πρώτα τι θέλουν εκείνα.
Ας τα αφήσουμε να παίξουν.
Ας τα αφήσουμε να χαρούν.
Ας τα αφήσουμε να κάνουν λάθη.
Ας τα αφήσουμε να αγαπήσουν τη μπάλα χωρίς φόβο και χωρίς πίεση.
Και αν ένα παιδί έχει πραγματικά το ταλέντο, τη θέληση και την επιθυμία να προχωρήσει, τότε ο ρόλος του γονιού είναι να βρίσκεται δίπλα του και να το στηρίζει.
Όχι να αποφασίζει αντί για αυτό.
Γιατί πριν από κάθε καριέρα, πριν από κάθε συμβόλαιο και πριν από κάθε μεγάλη ομάδα, υπάρχει ένα παιδί.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό που πρέπει να θυμόμαστε:
Πριν κυνηγήσουμε το όνειρο που έχουμε εμείς για τα παιδιά μας, ας ρωτήσουμε πρώτα ποιο είναι το δικό τους όνειρο.
Με εκτίμηση,
Μαρκίδης Δημήτριος
Πρόεδρος Α.Σ. Αστραπής Μεσοποταμίας
